Op het Wad los ik mijn levensvragen op

In PLUS magazine van juli/ augustus een mooi artikel van Hella van der Wijst over mijn werkzaamheden.
Per abuis staat de tentoonstelling in de sloepenloods in Zoutkamp nog vermeld, deze is voortijdig beëindigd en nu te zien in het Zeehondencentrum in Pieterburen.
Bij elke tentoonstelling is een kaart van de omgeving waarop schilderlocaties zijn aangegeven met (nog) ongerepte vergezichten die per boot, fietsend of lopend te bezoeken zijn.

Levensvragen kun je alleen oplossen vanuit een mate van welzijn, een harmonie in jezelf en in je omgeving. Aan het nastreven van welvaart heb je niets wat dat betreft.
Op het Wad ben je verbonden met de oorsprong van alle leven, de wereldzee.
Eb en vloed ervaar je lijfelijk. De weerspiegeling van het licht in zee loopt door op de natte aquarel. De wind blaast verf over het papier met dezelfde richting en snelheid als de wolken, alleen op papier droogt het en blijft staan als schilderij.
Een kinderlijk spel waarin ik niet teveel moet ingrijpen en soms lukt dat.
Dat gebeurt in een mate van welzijn, dan beleef ik omstandigheden uit de dageraad der mensheid (Bijbel pag. 1), een “Ozeanisches Gefühl” dat mensen van alle rassen, rangen en standen verbindt: De 9 maanden in de baarmoeder (C. G. Jung 1875-1961).
Mijn werk hangt over de hele wereld, ook bij mensen die nooit de zee gezien hebben maar dat “Ozeanisches Gefühl” herkennen.

Stilte verdwijnt door geroep om stilte. Ruimte, rust, weidsheid, open horizon verdwijnen door ze te benadrukken en te “vermarkten”. De Waddenzee is Werelderfgoed door zijn menselijke schaal, maar de kracht van zijn eenvoud is ook zijn zwakte.

Waddenschilder is voor mij een geuzennaam waaronder ik deze waarden voor dit gebied probeer te behouden. (zie bijlage [PDF]).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .